Corona: mijn persoonlijke lockdown

De lente van 2020 was toch wel die van de corona-pandemie en daaraan gekoppelde lockdown.

Ik maakte voor mezelf in deze uitzonderlijke tijden de balans op, nu ik terug aan het werk ga binnen enkele dagen, na 53 dagen (bijna 2 maanden) technisch werkloos thuis.

Boeken gelezen:

·      Julian van Fleur Pierets

·      De Nachtroos van Lucinda Riley

·      Verlangen naar Minder van Jelle Derckx (halfweg geraakt)

·      Het Italiaanse Meisje van Lucina Riley (begonnen)

Dat zijn meer boeken dan de afgelopen 20 jaar samen!

Netflix gekeken:

·      Grace & Frankie

·      Self Made

·      La Casa de Papel

·      Unorthodox

·      Tiger King

Op TV gezien:

·      VRT-nieuws in het begin 3x per dag, totdat ik besefte dat ik er niet meer van kon slapen van al die corona-miserie

·      Cougar Town (amusant tijdens het roeien)

·      Duitse Rosamunde Pilcher-films, die zich in Cornwall afspelen

Gemist:

·      Mijn zus en haar gezin met alles wat daar rond hangt

·      Mijn papa, die in Frankrijk zit

·      Ineke & Pieter, mijn pluskinderen

·      De verjaardagsfeestjes van Ineke en Jens en van Janne en Yenthe (uitstel is geen afstel)

·      Vrienden: cavakletsen, dinertjes thuis, spontane barbecues elders, verrassingsbezoekjes en gewoon bij iemand binnenvallen

·      Mensen rond de nek vliegen en knuffelen (“huidhonger”, allicht hét woord van 2020)

·      “Voorvreugde”, het verheugen op iets leuks, iets wat voor mij al altijd een heel belangrijke factor was om me enthousiast en vrolijk te houden. Daarom maak ik ook zoveel leuke plannen. Die plannen allemaal in het water zien vallen, was niet fijn. Je nergens concreet op kunnen verheugen sucks big time!

·      Spontaniteit: ze is weg, bij iedereen.

·      Samen (gezellig) met z’n 2-en naar de winkel gaan en in de winkel kunnen overleggen wat we kopen en gaan klaarmaken

·      Rommelmarkten en kringwinkels

·      Collega’s (want we lachen normaalgezien toch wel wat af samen)

Gedaan:

·      Vlak voor de lockdown pasta, toiletpapier en keukenrol gekocht (ik was wel al altijd een hamster)

·      Veel uitgeslapen en beseft dat mijn ideale (natuurlijke) slaapritme van ca. 23 uur tot ca. 8 uur is

·      3x gewandeld

·      1x gefietst

·      Vooral in het begin veel geroeid voor TV (90 minuten zelfs op een bepaalde dag)

·      Heel veel lekker gekookt en gegeten (gezond, maar teveel): chili con carne herontdekt en heeeeel veel asperges gegeten

·      Receptenblog begonnen (vooral voor mezelf om mijn favoriete recepten niet te vergeten); nu de tijd vinden om die regelmatig te onderhouden

·      Geplant, gezaaid, geoogst

·      Keukenkast uitgemest en opgeruimd

·      Zelf gepoetst en de stofzuiger plekken laten zien, waar ie volgens mij nog nooit geweest was

·      Gordijnen gewassen

·      Bureau/logeerkamer grotendeels opgeruimd

·      Het rommelhok onder de trap (stockage van poetsgerief) opgeruimd

·      De naaimachine van mama na 6 jaar nog eens uit de kast gehaald om hartjes te naaien (mondmaskers zijn me te ingewikkeld)

·      Kerstversiering gemaakt dmv pyrografie

·      Voor het eerst in 21 jaar op mijn terras in de zon gaan liggen om gewoon niks te doen en te lezen

·      1x naar de Aldi geweest met een gigantische rekening voor bloemen, planten omdat de tuincentra gesloten waren; 2x naar de Carrefour-buurtwinkel, 4x naar de Spar-buurtwinkel, wekelijks naar de Buurderij. Verder al bijna 2 maanden niet meer (zelf) bij Albert Heijn of Lidl geweest, maar Walter gestuurd 

·      Een week na de heropening van de tuincentra bloemetjes gaan kopen

·      De lokale handel gesteund door bloemen te bestellen en groenten en fruit aan huis te laten leveren en naar de zelfstandige buurtwinkels te gaan

Afscheid genomen van:

·      Mensen die me pijn doen 

·      De gewoonte om me dagelijks te wegen (big surprise: niks bijgekomen, maar ook niks afgevallen tijdens de lockdown)

Niet nodig:

·      Schoenen (behalve teenslippers en sneakers)

·      Kleren (behalve een joggingbroek, een short, enkele topjes en losse sweaters)

·      BH’s (topjes met voldoende stretch zijn dan weer wel nodig)

·      Pasta

Broodnodig:

·      Walter

·      Een knuffel van mijn kinderen

·      Mijn kinesiste

·      Een kapper

·      Groenten en fruit

·      Mon chéri-pralines (alcohol én chocola én fruit in één!)

·      Wijn in de koelkast (1 glas per dag bij het eten, iets wat we voorheen NOOIT deden)

·      Kasten vol knutselprojecten en een garage vol “to do’s” (less is NOT more!)

Teveel:

·      Cola light (vééééél teveel, van ’s morgens tot ’s avonds laat)

·      Suikers (marshmallows)

·      Chocolade (paaseieren en Mon Chéri)

·      Eten (vooral asperges)

·      TV gekeken

·      Overlijdensberichten op Facebook zien passeren en moeten schrijven “Bemoedigende knuffel”, omdat mensen die ik graag heb dierbaren aan deze kloteziekte verloren hebben

Te weinig:

·      Gelezen

·      Geschreven

·      Opgeruimd

·      Gelachen

·      Sociale contacten

Helaas niet dit jaar:

·      Tulpenweekend Nederland

·      Romantische lunch bij Smaaksalon

·      De eerste lentedagen genieten van gestolen tijd op een terrasje in de stad

·      Schlagerfestival

·      Werchter Classic (Crowded House)

·      Flora Hesbania-plantenbeurs

·      Plantenbeurs Grasheide

·      Zomeropera in Alden Biesen

·      Schots Weekend

·      Dubai-reis

·      Zomervakantie Frankrijk midden juni is nog een groot vraagteken, maar zal allicht ook niet doorgaan

·      Zomerbreak Engeland in juli is nog een vraagteken

·      Hoopvol mbt Engeland-weekend in augustus en concert Skunk Anansie in oktober.

Wat heb ik hieruit geleerd:

·      Ik ben zo ongelooflijk gelukkig en blij met onze megagrote Hasseltse “gezinsbubbel”, die maar liefst 4 (plus-)ouders, mijn 4 kinderen, een schoondochter en een heerlijk vrolijke kleuter telt (ook al mis ik de 2 Brusselse kinderen)

·      Mijn kinderen zijn geweldig

·      Ik kan me geen beter co-ouders inbeelden dan Andy en Aurelie

·      Zelfzorg is belangrijk en die coronalockdown was op dat vlak niet slecht getimed, gezien ik er sinds de herfst met ups en downs behoorlijk door gezeten heb. (Ik vrees echter dat ik na de lockdown terug in hetzelfde stressvolle schuitje terechtkom)

·      Dat ik alleen buiten kom (ook buiten corona-tijd) als ik dat écht moet om te werken of inkopen te doen, maar anders niet

·      Ik kan perfect een dag om krijgen met niks-doen

·      Als ik alleen zou zijn en geen geld nodig had (en dus niet werken moest gaan om alles te betalen), dan was ik thuis perfect gelukkig en zou ik zelfs zo goed als niet buitenkomen. Ik zou het risico lopen om een perfect gelukkige eenzaat te worden 

·      Onze papa, die de lockdown in Zuid-Frankrijk uitzit, kan nu ook met videobeeld whatsapp-calls doen

·      Dat deze coronaperiode in ons geheugen gegrift zal staan als een overleven op asperges(hahahahaha) 

·      Dat ik blij ga zijn als ik terug kan stoppen met dagelijks naar het nieuws te kijken en alles terug (ooit) “normaal” wordt

·      Dat mondmaskers claustrofobisch zijn

·      Dat ik meer aan mijn gezicht zit dan ik dacht

·      Ik moet dringend een afspraak maken om met mijn zus onze “zussentattoo” te laten zetten

·      Doordat Walter en ik zonder de kinderen waren (een coronakeuze: ze verbleven bij hun papa) én ik zonder werk zat, hebben we alvast eens kunnen proeven van een leven als gepensioneerden:enkel met z’n 2-en, geen werk, minder geld. Conclusie: ervan uitgaand dat we dan wél uit ons kot mogen komen, zijn de vooruitzichten niet zo erg ;-) 

Belangrijk lockdownvocabulaire:

·      Lockdown: als je niet meer mag wat ge voorheen wel mocht

·      Mondmasker: misschien helpt het, misschien niet; tevens het nieuwe zwerfvuil, zoals wegwerphandschoenen 

·      Handgel: nergens meer te vinden

·      Social distancing: je krijgt daar “huidhonger” van

·      “Huidhonger”: krijg je van teveel distance en te weinig closeness

·      Wijnen (ww, "Wij willen wijnen!", met dank aan Martien Meyland): wat je nodig hebt aan het einde van elke lockdowndag

·      "Blijf in uw kot": wat nog mag én moet

·      Zoomen: vergaderen, sporten, aperitieven, … alles gebeurt nu met Zoom, Whatsapp en Messenger. Lang leve de camera op de smartphone!

·      Livestreaming from home: yeps, ook concerten bekijken je nu op je scherm, rechtstreeks van bij de artiest thuis.

"Julian", het boek.

Als er één voordeel is aan de coronacrisis, dan toch wel dat ik de tijd neem om te lezen! 

Niet dat ik geen boeken koop/heb. In tegendeel zelfs. Ik koop/bezit staaaaaapels boeken, ganse kasten vol, netjes in 4 categorieën te verdelen: de antieke boeken (omwille van de mooie oude lettertekens, de illustraties of de prachtige lederen kaften), de kijkboeken (type kookboek, interieurboek, tuinboek, fotoboek), de reisboeken (spreekt voor zich) én als laatste de boeken geschreven door mensen die ik “ken”.  

Nu, dat “kennen” mag je best wel ruim nemen. Soms betreft het gewoon mensen die ooit eens mijn pad gekruist hebben en die een blijvende indruk op me hebben nagelaten. Mensen met een verhaal (of met meerdere verhalen). Hun boeken koop ik omdat ik benieuwd ben naar het verhaal, omdat ik hen (financieel) wil steunen in hun auteur-zijn, omdat ik een fan van hun werk ben en omdat ik stiekem jaloers ben dat ze ergens in hun drukke levens de tijd gevonden hebben om een écht boek te schrijven. Vol bewondering dat hun woorden op papier gedrukt staan! Die boeken laat ik dan ook signeren, omdat ik wil dat ze zich in mijn overbevolkte boekenkasten onderscheiden van de andere 3 boekensoorten die ik verzamel. 

Ik verzamel dus boeken, maar neem zelden de tijd om ze écht te lezen, helemaal te lezen.

Vaak lees ik stukken, doorblader ik ze, bekijk ik ze, laat ze enige tijd op de vele tafels in huis rondslingeren en zet ze dan uiteindelijk in de kast. Met een huishouden, 4+2 kinderen, 2 jobs én een hele resem hobby’s (lezen is er daar eigenlijk geen van, omdat ik eerder een cinefiel ben, die geniet van de betere films), schiet het uitlezen van boeken er helaas veel te vaak bij in. 

“Julian”.

“Julian” kocht ik in oktober 2019, vorig jaar dus. Ik kocht het omdat ik zowel de schrijfster als “het onderwerp” van het boek eens 1 of 2 keer aan het begin van hun relatie op een privéfeestje ontmoet had en dadelijk gecharmeerd was door de prille verliefdheid van beiden. Het was hartverwarmend om hen naar elkaar te zien kijken. Beiden kunstenaars met een liefdevolle boodschap, volgde ik hen verder op de sociale media en las ik hun magazine, dat telkens weer verbaasde door de prachtige foto’s (wél een hobby van me!). 

(Helaas heb ik de magazines -  die ik eerst bewaarde -  in een vlaag van opruimwaanzin weggedaan.)

Het boek kwam – op mijn vraag gesigneerd - met de post toe en ik begon er dadelijk in te lezen. Vanaf de eerste bladzijde greep het boek me bij de keel. Je voelt de pijn uit elke bladzijde en het verdriet erin loopt als tranen over je wangen. Ergens rond de 40^ste bladzijde legde ik het boek aan de kant. Want, het te lezen deed pijn! Huishouden, jobs en andere zaken namen terug de bovenhand, maar het boek bleef binnen handbereik liggen.

Nu de coronacrisis me al 3 weken technisch werkloos aan huis kluistert, heb ik op veel vlakken een “nu of nooit”-houding aangenomen: ik moet nù gordijnen wassen, nù de keukenkasten opruimen, nù de koelkasten uitkuisen, nù het bureau herschikken, nù zorgen dat de was zich niet opstapelt, enz. Tot ik na 2 weken thuis te hebben door geploeterd, besefte dat die coronalockdown niet na enkele dagen “door” zou zijn en besliste dat ik vooral nù moest leren onthaasten, aan zelfzorg moest doen en terug moest leren genieten van pakweg wat buiten zitten op ons prachtige lenteterras vol bloemen, in de zon… met een goed boek. 

Zo geschiedde deze week! Ik nam na 6 maanden “Julian” terug bij de hand en begon (eindelijk!) te lezen.

De opvoeding die ik kreeg.

Ik ben zelf hetero, maar ben gelukkig opgevoed met een heel erg brede en ruime kijk. Mijn ouders, een Oostenrijker en een Berlijnse, die hun jong-volwassen jaren in West-Berlijn beleefden waren ruimdenkend, niet-katholiek en wereldburgers avant-la-lettre. Mijn papa, een Oostenrijkse bergmacho (gek dat mijn spellingscontrole van “bergmacho” liever “veegmachine” maakt!),  was – ondanks zelf “straighter-dan-straight” te zijn – een graag geziene gast in de Berlijnse feestende gay-scène eind jaren ’60, begin jaren ‘70.

Het was geen probleem als ik mijn haar ultrakort afschoor, jongenskleren, boxershorts en mannenschoenen droeg en liever staand wilde plassen, omdat de jongens dat ook zo deden. (Eerlijkheidshalve toegeven dat ik dat staand plassen zeer snel terug heb opgegeven!) Ik gedroeg me als de oudste zoon van mijn ouders (en mijn vader vond dat geweldig!), reed paard als een wilde cowboy, dronk bier uit het flesje en imiteerde Elvis op familiefeesten en dat was helemaal prima. Ook later droeg ik de jeansbroeken van mijn ex-man af, viste de truien van mijn man uit de kast en draag nu al bijna 15 jaar de leren riem van mijn ex-man in mijn broeken, gewoon omdat ik die riem zo fijn vind. (Met ouder worden, besef ik dat veel van die zaken eerder te maken hebben met mijn hooggevoeligheid: korte haren storen me niet, mannenbroeken knellen niet rond mijn middel, mannentruien jeuken meestal niet, mannenschoenen zitten lekker ruim rond mijn maat 41,5 en katoenen onderbroeken zitten zoveel fijner dan jeukende kanten lingeriesetjes.)

Ik ben er niet lesbisch door geworden, door mijn opvoeding. En ik heb me nooit transgender gevoeld! Nu, als gelukkig getrouwde volwassen moeder van 4 zonen draag ik bloemenjurkjes, hakkenschoenen, maar liggen er nog steeds enkele mannenjeansbroeken, mannenhemden en mannenschoenen in de kast (prachtige handgemaakte korte leren Ambiorix-mannenlaarzen!), gewoon omdat die zoveel lekkerder zitten! 

Toen Sam Bettens nog een Sarah was, vond ik dat een prachtige moordgriet met een dijk van een stem (ik ben al fan sinds de soundtrack van Ad Fundum, waarin ik een bescheiden figurantenrolletje speelde) en wilde ik haar lijf en armen hebben, maar wel mijn borsten houden. Ik volg dus ook zijn transitieverhaal, zonder dat ik me erin herken of me ermee identificeer, maar gewoon omdat ik vind dat ik hoor te weten hoe de wereld in elkaar zit…

De opvoeding die ik geef.

Ook mijn kinderen heb ik zo opgevoed, met een open geest. Ik herinner me dat mijn oudste zoon eens huilend van de kleuterklas terugkwam. Omdat hij er gezegd had dat hij later met zijn beste vriend wilde trouwen, hadden ze hem uitgelachen. Andere kinderen hadden hem belachelijk gemaakt én gezegd dat dat niet kon, een jongen met een jongen trouwen. Ik vergewiste hem ervan dat die andere kinderen fout geïnformeerd waren en dat dat dus wèl kan en voor mij helemaal goed was, als hij maar gelukkig was. Ik legde hem uit dat jongens met jongens kunnen trouwen en meisjes en met meisjes. Wel voegde ik eraan toe dat het op vlak van kindjes-krijgen net iets gemakkelijker gaat als een jongen met een meisje trouwt.

Op zijn 3^de ongeveer (neen, dit is geen typfout) is hij dan thuis getrouwd met een 30-jarige lesbische vriendin des huizes, inclusief ceremonie, trouwgeloften, trouwringen, getuigen en gasten én taart, passend in Halloweenthema, omdat hij op 1 november getrouwd is. Waarom? Omdat hij haar graag zag en met haar wilde trouwen en later met haar een restaurant wilde openen. De ganse trouwceremonie staat op video en behoort voor hem (nu 20) tot een heel fijne en liefdevolle herinnering uit zijn kindertijd, ook al hebben we hem later moeten zeggen dat “zijn vrouw” niet alleen ietwat te oud voor hem was, maar ondertussen ook met een vrouw getrouwd is. 

Op volwassen leeftijd.

Ons gezin werd dankzij mijn jongere zus verrassend uitgebreid met haar toenmalige huisgenoot (ik denk dat hij toen 17 was), die ondertussen (afgerond) al bijna 25 jaar deel uitmaakt van ons gezin en als onze broer en peter van mijn neefje door het leven gaat. Mijn ouders ontvingen hem thuis met open armen, op een moment dat zijn eigen ouders het moeilijk hadden met zijn coming-out. We werden een tweede thuis voor hem en zijn homoseksualiteit is nooit een punt geweest. Hij past gewoon in ons rijtje gekkigheid!

Met hem gingen we voor het eerst naar travestie-verkiezingen. En, nadien gingen mijn eerste man (trouwens ook overdreven hetero) en ik ook zonder hem naar gay-discotheken (omdat die later open waren en ze er goede muziek draaiden), holebi-fuiven (ik heb me nog steeds niet aangepast aan de huidige afkortingen: te lang, te complex!) en grootse travestie-shows (lang leve de Mask'Ara).

Ondanks hetero-omgeving ben ik dus enorm dankbaar in zo’n blikverruimend milieu opgegroeid te zijn en dit signaal ook verder door te geven aan de volgende generatie(s).

Voor mij persoonlijk is hetero-zijn wat ik ben, maar al de rest is zeker even “normaal”, omdat het al altijd een deel uitmaakte van mijn leven. Ik sta daar niet meer bij stil, ik denk daar niet meer over na.

Het boek.

Ik herken veel van zowel Julian als Fleur in mezelf als ik het boek lees. En, in de zon die tijdens de corona-lockdown al het beste van zichzelf heeft gegeven, zo vroeg in de lente, gaat het lezen als een sneltrein (of een emotionele rollercoaster). 

Nadat ik door de eerste pijnlijke hoofdstukken door was, was het fijn om een getuige te zijn van de mooie, gelukkige en gezonde jaren. Ook de start van “22, the Project” heeft Fleur in het boek opgenomen. Het is een liefdevol kunstproject dat ik vol spanning volgde vanaf dat de aftrap gegeven was. Allicht omdat ikzelf zo graag trouwjurken draag (zelf 2x getrouwd en 4x als Meikoningin van de Stad Hasselt een prachtige trouwjurk mogen dragen) en een beetje jaloers was op het feit dat een verliefd koppel zo vaak met elkaar mocht trouwen (terwijl het oh zo tragisch is en blijft dat het slechts in zo weinig landen mag!).

Los van het mooie, liefdevolle en tragische persoonlijke verhaal van 2 verliefde mensen, die nog zoveel hadden kunnen betekenen voor elkaar en voor anderen is het een boek dat de verhalen van enkele pioniers van de holebirechten aanhaalt (schrijvers, kunstenaars, politici, enz.). Fleur en Julian passen perfect in dit rijtje! De quotes uit de diverse interviews in “Et Alors?” maken het boek af! Voor wat mij betreft heb ik dan ook 3 boeken gelezen: het mooie maar tragische verhaal van Fleur en Julian, een reis door de geschiedenis van de holebirechten én een boek met quotes. 

De pijn.

Zelf heb ik (gelukkig) alleen ervaring met het verlies van mijn moeder, die na een gevecht van 18 jaar tegen kanker op 64-jarige leeftijd stierf toen niet alleen mijn papa, mijn zus en ikzelf bij haar waren in die kamer op palliatieve, maar die pas haar laatste adem uitblies toen mijn broer en zijn man uit Nederland gearriveerd waren. Ook een onbeschrijflijk verlies, een leegte en een gemis én een blijvende pijn…

Door Julian te lezen ben ik nog banger geworden voor de pijn als mijn allerliefste voor mij zou moeten gaan en mij zou achterlaten. Fleur heeft me laten kennismaken met een verdriet en een pijn, die ik nooit wil meemaken… Ik ben haar daar op een trieste manier dankbaar voor en hoop voor haar dat de pijn ooit mindert, het verlies een plaats krijgt en het leven terug iets lichter wordt.

Tip: steun je lokale zelfstandige boekhandel!

"Julian", Fleur Pierets

• Auteur:
  Fleur Pierets
• Uitgever:
  Das Mag Uitgeverij B.V.
• ISBN:
  9789492478757
• Bindwijze:
  Paperback
• Afmetingen:
  12,5 x 20,1 x 3,1 cm
• Gewicht:
  423 gram
• Aantal Pagina's:
  344
• Publicatiedatum:
  Sep 2019