Cora’s positieve tips om de beginperiode na de scheiding door te komen!

Ik herinner me nog goed de beginperiode van mijn “gescheiden-zijn”… 

Los van het feit an sich zat ik met een heel deel vragen over hoe ik mijn nieuw herwonnen tijd alleen moest ingevuld krijgen. Ik was eraan gewend de 4 kinderen bij me te hebben op momenten dat ik niet werkte en mijn “vrijetijd” – als je dat zo kan noemen – bestond bijna uitsluitend uit het zorgen voor de kinderen en het huishouden. 

Zo kwam het dan ook dat ik de eerste keer dat mijn kinderen werden opgehaald compleet gek werd van de stilte. Ik zette overal muziek op (lekker loeiend hard) en dook vlak na hun vertrek onder een hete douche om eerst een potje te gaan janken en besloot dat ik deze nieuw herwonnen “me-time” zinvol zou gaan besteden. Je kan natuurlijk ook mekkeren over het feit hoezeer je die bloedjes mist en hoe eenzaam en leeg je je zonder hen voelt en dat je aftelt naar de volgende week. 

Maar, laat dat duidelijk zijn, daar help je niemand mee! Neen, je raakt er je ex niet mee en het is ook niet fijn voor je kind(eren) als er een negatieve sfeer hangt omdat ze bij hun “andere ouder” zijn. Je kind moet zich kunnen verheugen en moet mogen blij zijn dat hij zijn/haar papa of mama mag opzoeken voor een dag, het weekend of een week. Je kind gaat het ook fijn vinden te weten dat jij je wel redt, zodat het zich geen zorgen hoeft te maken over jou. Bovendien helpt zo’n “ik-ben-zielig-en-eenzaam”-houding je niet direct aan nieuwe vrienden en als je té lang in deze fase blijft zompen, zou het wel eens kunnen dat bestaande vriendschappen geen zin meer hebben in je gezeur.

Heel cru gesteld heb je nu terug zelf de regie over je leven als je kind(eren) er niet zijn. Ja, ik weet, dat is vrij hard en natuurlijk zijn er momenten dat je het fijner zou vinden dat je kinderen bij je konden zijn en dat is ook heel natuurlijk. Maar, blijf niet hangen in deze fase van je scheidingsverhaal en raap je bij elkaar om terug te LEVEN! Je kinderen zijn een onderdeel van dat leven, dat is waar, maar ze ZIJN niet je leven. Je leven, dat ben je zelf en dat heb je zelf in de hand!

Toch even duidelijk stellen dat ik het dus ook moeilijk had. Ik benutte eerst de weekends om te poetsen en op werkdagen ging ik werken en hing ik in mijn propere huis op de bank. (Niks zo fijn als een proper en opgeruimd huis als je kinderen weg zijn!) Maar, nadat ik me een aantal keren op het poetsen had gegooid was het huis kraaknet en vroeg ik me af: “Is het dat nu?”. Werken gaan, voor de kinderen zorgen en thuis zitten en poetsen als ze er niet zijn. De “is het dat nu”-vraag werd gauw aangevuld door het iets nieuwsgierigere “Wat doen singles eigenlijk in het weekend?”. Ik was namelijk nog nooit eerder een volwassen single geweest, gezien ik mijn man in mijn studententijd leerde kennen, we dadelijk gingen samenwonen, trouwen en huppakee 4 kinderen op 5 jaar tijd erbij gooiden om ons gezin compleet te maken, voordat we aan scheiden begonnen.

Even toch een moment om bij stil te staan, vond ik: “Ik ben nu een volwassen single”. Dus ging ik advies inwinnen bij andere volwassen singles en vroeg hen wat ze zoal doen op vrijdagavond, in het weekend, tijdens bepaalde feestdagen als koppels en gezinnen hun bezigheid hebben. Met andere woorden: “me-time”, hoe werkt dat nu eigenlijk?!

Een eerste tip, die ik nog steeds geweldig vind en daarom afzonderlijk meegeef (ik had hem ook onder de 2^de tip kunnen samenvatten):

Nodig jezelf op vrijdagavond uit bij vrienden.

Dat vond ik in het begin een moeilijke! Ik had een beetje drempelvrees als het erop aankwam mensen op te bellen en hen te vragen of ik hen mocht vervoegen tijdens hun “we-starten-het-weekend”-moment op vrijdagavond. Maar, al snel bleek dat ze het niet erg vonden om me bij hen aan tafel te hebben als zichzelf uitnodigende gast. Het was zoveel leuker dan eenzaam op de bank te liggen zappen en die sociale contacten heb je uiteindelijk echt wel nodig.

Kom buiten!

Het klinkt zo simpel, maar uiteindelijk moet je niet meer doen dan buiten te komen! Tut je op (jaja, geloof het of niet: dat boost je zelfbeeld enorm), leg je haar in de plooi, trek iets zwierigs en leuks aan en ga bijvoorbeeld op café. Ik hoor je al denken: “Dat doe ik niet: alleen op café gaan!”. Wel, ik deed dat dus ook niet en nam diezelfde single-vriendin onder de arm, die het me leerde. Al gauw kende ik – dankzij haar – een hoop nieuwe mensen en durfde ik het na ongeveer een 2-tal maanden zelfs aan om volledig alleen - zonder enige escorte - ons vaste café binnen te wandelen voor een avondje-uit. Het was een enorme overwinning om helemaal alleen ergens binnen te stappen, maar na enige tijd ging dat heel erg vlot. Natuurlijk sprak ik nog wel af met vrienden en vriendinnen, maar ik had er geen probleem mee om ook eens zonder een concreet plan ergens binnen te wandelen. Kleine tip: neem overdag je favoriete weekblad mee en zet je fijn op een zonnig terrasje om te lezen of ga naar een kroeg waar je de krant kan lezen. Je komt er gegarandeerd wel iemand tegen, die net als jij blij is met een leuke babbel of een gezellige koffie in jouw gezelschap. En, als je eens niemand tegenkomt, dan is dat ook geen ramp. Je bent alleszins even buiten geweest en hebt je actualiteit wat bijgelezen en misschien een zalig streepje zon en een heerlijk zuchtje frisse lucht meegepikt.

Lukt dat op café-gaan niet zo vlot? Begin dan eens met meer te voet te doen: wandel naar de winkel (neen, niet in je legging en shirt, maar kleed je een beetje op) of parkeer je auto net één straat verder. Wie weet kom je wel een kennis tegen en raak je aan de praat. Want, vergeet niet: je bent heus niet de enige (nieuwe) single bij je in de buurt die zich afvraagt hoe het nu verder moet…

Zoek een hobby.

Het leven is natuurlijk meer dan bij vrienden eten gaan en op stap gaan. Wat houdt je tegen om je kindvrije ogenblikken in te vullen met een (al dan niet creatieve) hobby. Nog leuker trouwens als je die hobby in groepsverband kan uitoefenen en je dus op die manier je sociaal netwerk wat kan vergroten, ook al is dat in deze geen must. Leer een taal via afstandsonderwijs (je “kinderregeling” heeft dan geen enkel impact en je studeert volgens je eigen schema), leer haken, breien of naaien, doe een cursus digitale fotografie of schrijf je in bij een sportclub of neem een vriendin of collega onder de arm om een rondje te gaan lopen.

Op die manier leid je jezelf af van de leegte in huis én je leert nog wat bij ook. Een win-win-situatie dus!

Kortom, sta niet toe dat je je scheiding als een excuus gebruikt om te stoppen met leven en grijp die kans met beide handen om snel weer op de been te zijn en stap voor stap te leren genieten van je herwonnen vrijheid, ook al lijkt dat soms heel erg moeilijk. Vraag hulp aan andere singles en laat je voorkeur hierin uitgaan naar positief ingestelde mensen, kwestie van te vermijden dat je in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Het lot was je misschien niet altijd even gunstig gestemd; hoogtijd dus om het tij te doen keren en zelfs terug de touwtjes in eigen handen te nemen en je gewijzigde leven te voorzien van een flinke dosis positieve invulling.

Heel veel succes!

Mies Magazine - Mens in een Scheiding 

Ik voel mij gezegend en omringd door goeds…

Ik voel mij gezegend en omringd door goeds…

Gisterenavond had ik de zetel en het fleecedekentje nog eens ingeruild voor een avondje in gezelschap tijdens één van de zomerse openluchtconcerten. Niet extreem druk, maar een aangename hoeveelheid mensen, waarvan we er best wel wat kennen. Gezellig sfeertje ook: frisse cocktail, live achtergrondmuziek, tenen in het gras, kinderen en honden die genoten van de zomeravond, terwijl ouders en niet-ouders, geliefden, vrienden en kennissen met elkaar konden bijkletsen.

Mijn gezinssamenstelling is die van nieuw-samengesteld gezin: ik ben hertrouwd, mijn ex-man is hertrouwd en onderling onderhouden we niet alleen het (co-)ouderschap, maar ook een fijn sociaal contact met een deels overlappende vriendenkring en geregeld ook al eens wat gezamenlijke activiteiten, vooral dan in de zomermaanden. Onze omgeving is dat ondertussen al gewend dat wij als “gelukkig gescheiden koppel” alsnog 1 gezin vormen, echter gehuisvest op 2 adressen en mét nieuwe partners. Daar kijkt dan ook niemand nog echt van op, ook al was dat in het begin ooit anders.

Afgelopen weekend waren mijn man en ik met een bevriend koppel naar Parijs. Het koppel gaat ook met mijn ex-man op vakantie elke zomer. Maar, dit jaar hebben ze er dus een weekendje Parijs met ons bijgedaan. Niks bijzonders, ware het niet dat het koppel bestaat uit mijn ex-vriend en zijn vriendin, die samenzijn omdat ze elkaar bij mij thuis ontmoet hebben. Maar, dat is nooit echt raar geweest in de omgang dat nét hij de man is die me heeft opgevangen toen ik mijn ex-man voor hem verliet. En, hij (en zijn vriendin) zijn ondertussen zo een koppel overlappende vrienden geworden, die nu eens met ons, dan eens met mijn ex-man optrekken.

Terug naar gisteren dan: mijn man en ik, mijn ex-man en zijn vrouw, mijn ex-lief en zijn vriendin en nog een ex-vriend van me – allemaal waren ze er. Niet echt zo raar en dat gebeurt wel vaker, wonende in dezelfde kleine stad en houdend van dezelfde zomeractiviteiten. Op een bepaald moment stond ik echter in het gezelschap, me realiserend dat ik op dat ene moment de enige vrouw was (de andere 2 vrouwen zaten wat verderop met de honden) met langs me mijn lieve man, geflankeerd door de 3 andere mannen, die allemaal van zo’n grote betekenis waren in mijn leven. Deze 4 mannen hebben mij de afgelopen 20 jaar gevormd tot wie ik nu ben. Mijn verleden, heden en toekomst stonden alle 4 op dat kleine plekje gras, samen met mij en vooral elkaar te lachen, te praten, te drinken en, ja, zelfs de spot met mij te drijven, zij het op een plagerige niet-geme(e)n(d)e manier.

Op dat moment besefte ik hoe gelukkig ik eigenlijk ben en hoeveel geluk ik altijd gehad heb, want ik ken liefde en heb altijd liefde gekend. Ik ben omringd door pure vriendschappen, ontstaan uit die liefdes. En, ondanks het feit dat ik mezelf niet altijd even graag zie, gaf het me een warm gevoel te weten dat deze prachtmensen mij ooit wel graag gezien hebben, van me gehouden hebben en in vriendschap hun tijd nog steeds met me willen delen. Dat besef is zo ongelooflijk waardevol en kostbaar.

Dat mijn man een standbeeld verdient en ik nog nooit zoveel liefde heb mogen ervaren in mijn leven, dat staat buiten kijf. En de andere 3, die ben ik dankbaar. Dankbaar voor dat onschatbare moment gisterenavond en ook dankbaar voor hun vriendschap en steun door de jaren heen. Ik prijs mij zeer gelukkig…

The dress...

The dress...

Toen ik nog studeerde en in Hasselt op internaat zat achter de Covee (nu Studho, “studentenkamers met hotelfaciliteiten, toen een 2 jaar oude peda voorzien van alle toeters en bellen inclusief “sluitingsuur” om 23u – ja, dat was toen zo) kreeg ik van mijn ouders elke week 1000 Bfr “weekgeld” mee. Dat geld diende om mee op stap te gaan (ik dronk toen nog pintjes, aan 20 bfr, nog geen 50 cent), af en toe een kebapje te gaan eten (dat kostte toen slechts 90 bfr, oftewel 2,23€) en ik kocht er sigaretten van (aan 70 bfr per pakje, denk ik). In mijn ouders hun ogen moest ik er dan ook nog “schoolgerelateerde zaken” mee bekostigen zoals het maken van kopies, het inbinden van taken en eindwerken, het aankopen van een belkaart voor de telefooncel, enz. Dat lukte allemaal wonderwel. Ik slaagde er zelfs in om van die 1000 frank een beetje “kledingbudget” over te houden... Want, komende van Grasheide (een dorp met slechts één boetiek, die bovendien voor de “niet werkende huisvrouw van middelbare leeftijd met pre-crisisbudget omdat manlief tonnen geld verdiende zowel wit als zwart” bedoeld was (want, ja, ook zo ging dat toen), was Hasselt voor mij als 18-jarige de hemel op aarde! Dagelijks liep ik tussen de kledingwinkels... Een ongekende stedelijke luxe, die ik als plattelandskind niet kende.

Net zoals mijn moeder een ultramegagrote kleerkast kon vullen met budgettair verantwoorde stuks en fancy merken combineerde met 2^de hands en budget-lijnen, werd het een uitdaging om véél mooie kleren te scoren voor weinig geld. Het zal genetisch bepaald zijn: ik kan er niks aan doen! Ik ben zo grootgebracht dat een paar schoenen of een jas onder of rond de 1000 bfr (25€) dienden te kosten, een t-shirt 100 bfr (2,5€) max en een trui of sweater 500 bfr (12,5€).

Met het restje weekgeld ontdekte ik dan ook op lesvrije uren (al dan niet zelf bepaald) dat “de Marca” op de Molenpoort kledij voor een prikje had en dat er zoiets als de Wibra bestond en dat zelfs "den Aldi" regelmatig kledij heeft, die - als je lang genoeg wacht - zelfs aan -50% wordt aangeboden. En, wekelijks naar het station wandelend, ging ik ook al eens de Assepoester binnen en kwam zo in contact met het fenomeen “2^de handswinkel”.

Het weekgeld is ondertussen zelf verdiend, maar zelfs nu, 20 jaar later, hanteer ik bepaalde richtlijnen als het om kleding aankopen gaat. Toegegeven, een shirt voor 2,5€ vinden is nu, 20 jaar later, niet meer zo gemakkelijk, maar het kan dus wél. En, ja, een paar schoenen kost nu geen 25€, maar mag toch al max 80€ kosten de dag van vandaag (voor laarzen, bij gewone schoenen is het 50-60€). Het is dus een beetje een sport, die ik vroeger competitief beoefende met mijn moeder als grootste tegenstrever. Kwantiteit voor een prikje dus en de kwaliteit, ja, die mag wel goed zijn, maar ik ga er zeker niet het 10-voudige voor betalen.

Toen ik dan voor de 1^ste maal ging trouwen, in 1998, als 23-jarige was het een hele uitdaging om een trouwfeest voor 120 personen georganiseerd én betaald te krijgen (zonder extra financiële inbreng van buitenaf). Uiteraard hoort bij trouwen ook aangepaste kledij, toch als je de bruid-van-dienst bent. Manlief werd door zijn mama in een Hugo Boss-pak gehesen en ik schuimde de winkels af op zoek naar iets betaalbaars. In de enige bruidswinkel waar ik binnenstapte stokte mijn adem al bij het zien van het prijskaartje dat aan een simpele bustier hing. Ik was er even snel weer buiten... (Websites à la Kapaza of Hebbes en de Kringloopwinkel bestonden nog niet en 2^de hands kon je alleen vreselijk verouderde vieselijke jurken vinden in grimmige winkeltjes.)

Toen ik dit probleem aan mijn mama schetste, toverde ze als de bliksem een nieuw ensemble uit haar kast, inclusief prijskaartje van 1000 bfr dat er nog aan hing te bengelen: een voile doorschijnende broek en dito lang hemd. “Gekocht om eens over een strand te flaneren omdat het zo zwierig is.” Mijn trouwkledij was bij deze in orde: enkel nog schoenen, een riem, een hoed, een topje en handtas kopen en het was in orde. Alles bij elkaar (incl. lingerie, schoenen, enz.) was ik allicht voor 100€ gekleed, waarvan 75€ zelf betaald. En, ik moet het toegeven, ik zag er niet slecht uit, wat allicht ook wel toe te schrijven is aan het feit dat ik er 23 was en er zelfs met een vuilzak aan nog niet écht slecht uitzag.

Ondertussen zijn we 15 jaar verder en ga ik opnieuw trouwen. Stunten voor 100€ all in zit er gewoon niet meer in (c’est la crise), maar duizenden euro’s uitgeven aan een kleed-voor-één-dag, dat is niet aan mij besteed. Als ik zulke budgetten al zou hebben, dan gingen die naar een geweldige reis (al dan niet met de 6 kinderen), maar zeker niet naar een kleed!

Ik startte dan ook mijn zoektocht naar een outfit in juli, tijdens de soldenperiode. Héél eerlijk: ik ben nog eens gaan piepen in een bruidswinkel. Maar, wederom vielen de gehanteerde prijzen me danig tegen dat het bij kijken bleef. In de winkelstraat vond ik dan toch wel het één en ander: een leuk wit rokje, een topje en blazer voor in het stadhuis, een kleedje voor tijdens de burgerlijke plechtigheid en een gewelig kleedje voor op het  avondfeest. Een kleedje van Zalando bleek achteraf een miskoop omdat het gewoon niet mijn model was. Maar, de schade bleef ook hier beperkt tot 50 euro.

Gekeurd door zus en vriendinnen, bleken mijn aankopen echt wel goed: ze pasten me en pasten bij me, ik zag er elegant uit en ik kon elk stuk achteraf nog dragen, zodat het zeker geen weggegooid geld was.

Om de één of andere reden bleef ik echter naar 2^de handswebsites gaan, kijkend naar bruidsjurken. Op zich heel teleurstellend eigenlijk: oftewel vroegen mensen nog 1500-2500€ voor een 2^de hands trouwkleed, oftewel was het té gewoontjes of té gedemodeerd en durfden ze ook voor die kleedjes 200€ vragen.Net toen ik me dus wilde neerleggen bij mijn aankopen en de zoektocht naar “hét kleed” wilde opgeven vond ik het! Het was op foto heel erg mooi, kostte minder dan 200€ en schreeuwde: “koop mij!!!”, wat ik dan ook deed.

Het is ronduit een Cora-droomjurk! Perfect op maat, helemaal mijn ding en prachtig afgewerkt. Gezien de queeste die nu al sinds juli duurt, ben ik ervan overtuigd dat een engeltje me die jurk heeft gestuurd, omdat ze wilde dat ik ook eens in een écht trouwkleed zou trouwen en dat trouwkleedjes niet voor eeuwig met mij verbonden zouden blijven in mijn rol als Hasseltse Meikoningin. Dus, bedankt mama voor de perfecte Cora-trouwjurk!

Meer kan ik er nu niet over zeggen. Première op vrijdag 30 mei :-)

Let's partyyyyyyy!

To the moon...

Countdown...

Nog 333 dagen tot aan onze trouwdag :-)

Our song...

It all started somewhere in New York...