De lente van 1994...

Op dinsdag 5 april 1994 overleed Kurt Cobain, legendarische frontzanger van Nirvana op 27-jarige leeftijd. Die vrijdag (8 april 1994) vond elektricien Gary Smith zijn levenloze lichaam. De grunge vierde hoogtij en was die dag plots één van haar iconen kwijt.

Ik reed met de wagen van mijn moeder jullie oprit in de Vlieghavenlaan op rond 19 uur, want het nieuws stond al op. Ik was net terug van het internaat in Hasselt en had allicht dadelijk de auto genomen om van Grasheide ("de Geshaa") naar Keerbergen te karren. Vrijdags-vrolijk kwam ik binnengewaaid en begon in het wilde weg te tateren, blij je te zien na een weekje school. Jij was er, Ivan en misschien nog wel iemand, maar dat herinner ik me niet meer zo helder nu bijna 25 jaar later. Ik denk dat jullie die vrijdagavond repetitie gepland hadden. "Ssssssssssssst, we kijken het nieuws." Allicht antwoordde ik toen iets in de trend van "En dan?", want ik was me er niet van bewust dat die dag nadien voor altijd in mijn geheugen zou gegrift staan als "de dag waarop bekend werd dat Kurt Cobain overleden was."

Jij was bijna 26 (ook al vind ik nu dat je op de foto jonger lijkt dan dat je in mijn herinnering was), ik moest die herfst nog 20 worden. Ik zat (nadat ik mijn lagere school in Keerbergen had afgerond) in mijn 2de bachelorjaar in Hasselt (op internaat), had er in de winter Ivan ontmoet op een vrijdag op de trein naar huis en zo ook jou iets later. Sibylle kende ik wel vanop het K.A.K., maar jou niet omwille van het leeftijdsverschil. Ivan heeft me eens meegenomen naar een repetitie, zodat ik je bij jullie thuis  voor het eerst bewust ontmoette.

Vreemd, nu ik op je herdenkingswebsite het filmpje van Beowulf op Rock Geshaa zag (inderdaad een retestrak stukje drumwerk!) besef ik plots dat ik je toen ook al moet gezien hebben in 1987... En, nog vreemder, "A Forest" van The Cure, dat jullie toen zo knap neerzetten op dat podium bij ons in het dorp, dat is altijd mijn absolute lievelingsnummer geweest en is dat nog steeds. In mijn digitale wilsbeschikking staat het zelfs als allereerste nummer vermeld dat op mijn eigen uitvaart gedraaid moet worden. (Ja, ik ben daar mee bezig, met mijn eigen sterfelijkheid, omdat mijn mama al van haar 46ste kanker had en er uiteindelijk aan overleden is.)

Ik herinner me de (vrijdag- of zaterdag-) avonden in de Que Pasa, de avonden ergens in Keerbergen aan een toog (ik ken de namen van de cafés en de mensen niet meer, ben er al te lang weg). En, ja, ik herinner me ook die keer dat je ouders op weekend waren en jullie 3 een "sleep-over" hadden bij jullie thuis en jij doodsbenauwd was dat je ouders zouden te weten komen dat er iemand was blijven slapen.

Die lente was van ons, ook al kruisten onze levens zich op een moment dat we beiden in heel verschillende werelden leefden en niet verschillender konden zijn: jij werkte al, ik studeerde nog, jij in Keerbergen, ik in Hasselt, ik nog zo jong en onbezonnen, jij 6 jaar ouder, ik feestte in de week en snakte in het weekend naar rust en geborgenheid, jij werkte in de week en wilde in het weekend muziek maken en bij je vrienden zijn. Dat ik je moest delen met je muziek en je maten was uiteindelijk een doorslaggevende factor om terug elk onze eigen weg te gaan. Ondanks de "mismatch" heb ik altijd mooie herinneringen gekoesterd aan ons samen-zijn. Jij was een man om naar op te kijken, mooi vanbinnen en vanbuiten.

Enkele jaren later, ik denk rond 1997-1998 kwam ik Valérie nog eens tegen in Hasselt - waar ik ondertussen permanent was blijven hangen (en nog steeds woon) - tijdens een nachtje stappen in de Ritz en vroeg haar hoe het met je ging. Je stelde het goed en dat was fijn om te horen. Want, mensen die ik ooit graag gezien heb, daar wil ik dat het goed mee gaat. Ik wens hen het ultieme geluk en elke dag een warme glimlach op hun gezicht en voorspoed in alles wat ze doen.

Dat jij dat mooie gezinsgeluk gevonden hebt met iemand die - naar de foto's te oordelen - een mooie lach op je gezicht en een fonkeling in je ogen toverde en met wie je 3 prachtige kinderen hebt (goh, wat lijken ze op je!), dat is enerzijds zoooo mooi en anderzijds zo bitter, dat jij hen nu op deze manier moet achterlaten. Met zelf 4+2 kinderen en de liefde-van-mijn-leven aan mijn zijde beangstigt deze confrontatie met de broosheid en vergankelijkheid van het bestaan me enorm. Ik ben daar niet goed in, in het afscheid nemen en in het besef dat aan alles en iedereen een einde komt. Vanuit mijn hooggevoelige wezen kan ik daar niet mee om, omdat het teveel pijn doet. Ik heb dan ook mijn man en mijn kinderen gisteren nog eens extra gezegd hoeveel ik van hen hou, toen ik vernam dat je er niet meer bent. Mijn hart bloedt pijnlijke tranen om je vrouw, je kinderen, je zussen, je ouders, je vrienden en iedereen die nu zonder jou verder moet. Ik denk aan hen en hoop dat ze een manier vinden om dit grote gemis een plaats te geven.

Bedankt voor die lente in 1994.

En elke keer als het Kurt Cobain's sterfdag is of ik hoor Nirvana op de radio, dan denk ik aan jou. En dat al sinds 1994.

(Op donderdag 6 september 2018 overleed David Declercq, legendarisch op zijn manier. 20/05/1968 - 06/09/2018)

(Ik wist dat ik slechts één foto van je had, genomen in mijn kamer. Want in 1994 was het nog zo dat men geen 100 of 1000 foto's in een maand maakte. Ik heb er even naar moeten zoeken, maar uiteindelijk toch gevonden.)

IN DE BUURT- elke weekdag op TVL over mensen, leven en beleven. Deze week zijn we te gast in Ulbeek. We gaan met Cora Meier op een wonderbaarlijke welwezenzoektocht in de Bottelarij.

Ons mini-tuinterras in beeld

Het allerlaatste woord...

Straf dat net jij degene bent die me zo knalhard op mijn eigen vergankelijkheid wijst. Nog straffer dat je laatste woord geen ”grand finale” is, maar een plotse en onverwachte stilte…

Ons verhaal met vele pijnlijke hoofdstukken over wolven, schorpioenen en vissen was al lang voorbij. Herinneringen rustten ergens in de alleronderste lade. De laatste pagina was al heel erg bestoft, omdat ik de behoefte niet had het verhaal te herlezen. De laatste week echter heb ik niks anders gedaan dan het te herlezen, dan stukken te hernemen, dan me opnieuw onder te dompelen in het verhaal van de wolf en de schorpioen.

Neen, een sprookje was het niet en over rozen ging het ook niet. Doornen, die waren er wel. Van die grote giftige. En ja, wonden die telkens opnieuw werden gelikt, maar die nooit de kans kregen te helen, gewoon omdat “beterschap” er niet in zat bij de hondsdolle en bloeddorstige wolf.

De wolf zijn recept voor geluk heeft helaas gefaald. De 7 stappen hebben niet bijgedragen tot een blijvend gelukkige wolf… niet voor, tijdens of na zijn reis met de schorpioen.

Wolves' recipe for happiness

                  proces 1 : Assess your strengths and weaknesses

                  proces 2 : Acknowledge and accept your weaknesses

                  proces 3 : Keep building on your strengths to improve yourself

                  proces 4 : Do not expect others to fill in any of your own blanks ... this is your responsibility

                  proces 5 : Do not accept requests for filling in any of the blanks of others ... this is their responsablity

                  proces 6 : Relations aren't puzzles that can be complete ... each partner is an artist that brings his/her unique, personal elements, which are not set to remain indefinetely the same and can evolve in time. Together you can build a unique, never recreatable and continuously changing work of art. Keep that in mind, and keep looking at the so farcreated work of art whenever together ... from all possible angles ... still it's important to do so when apart too ...

                  proces 7 : Repeat proces 1 through 6 continuously as a multi-threaded background task and keep in mind that happiness will fluctuate. It's the average level of happiness that is achievable that counts ...

  

Nu ik deze week alle door mij opgebouwde veiligheidsmuren zelf heb durven slopen, vanuit de finale geruststelling dat de wolf er niet meer kan overheen gluren is er terug die enorme confrontatie met veelzijdige maskers en ook het medelijden met de naakte kwetsbare wolf, de vrouw die hij achterliet… en het diepe verdriet omdat de wolfjes nu zonder hem verder moeten.

Wolf knows Scorpio will keep on looking at the artwork concieved ... Wolf

will too ... these artworks will always remain in progress ... even if one

of the artists has other artworks to finish ... beauty can also be found in

unfinished art ... for the passion of the artists is already visible ...

Wolf wants to fly on own strength ...

Wolf, ik hoop dat het je goed gaat, hoop dat je zielsrust gevonden hebt… en ben boos omdat je het allerallerallerlaatste woord veel te vroeg gehad hebt.

How it ends - Devotchka

Hold your grandmother's bible to your breast
Gonna put it to the test
You wanted to be blessed

And in your heart you know it to be true
You know what you gotta do
They all depend on you

And you already know
Yeah, you already know how this will end

There is no escape from the slave catcher's songs
For all of the loved ones gone
Forever's not so long

And in your soul they poked a million holes
But you never let em show
Come on, it's time to go

And you already know
Yeah, you already know how this will end

Now you've seen his face
And you know that there's a place in the sun
For all that you've done
For you and your children

No longer shall you need
You always wanted to believe
Just ask and you'll receive
Beyond your wildest dreams

And you already know
Yeah, you already know how this will end.

"Menselijk en faalbaar. Maar met de moed het falen te aanvaarden als een leerschool. Het te koesteren als deel van ontwikkeling. Naar integriteit. Niet naar perfectie. Een reflectie, om uit en van te leren. Tot het eindigt. Met mezelf, en voor mezelf." - Stéphane Kalmès, 17/10/2011

Ik geloof...

24-03-2016

Er is goed en kwaad, liefde en haat… Ik weet dat ondertussen, ben niet naïef. Of ja, misschien toch wel een beetje. Want, ondanks het hier en nu en de dingen die gebeuren, die gebeurd zijn en die zullen gebeuren, weiger ik om mijn geloof naast me neer te leggen.

Ik geloof! Neen, niet in een god, maar in Liefde, in het Goede en in de Mens. Toegegeven, dat geloof is al vaker op de proef gesteld. Maar, ik neem aan dat dat in elk geloof zo is, dat de beproevingen die je hebt doorstaan net dat geloof versterken en het verankeren in je zijn. Niet?

Ik hou niet van het stigmatiseren en generaliseren. Tja, als 50% Duitse, 50% Oostenrijkse heb ik ook al mogen ervaren wat het is om met de vinger gewezen en nagefluisterd te worden. Als niet-katholieke, die naar een staatsschool buiten het dorp ging en er zedenleer volgde en geen communie deed. Als dorpsbewoner die zijn wortels elders had en geen familie in dit land had (familiefeesten, dat kende ik niet), behalve mijn ouders en zusje. Als anderstalige die er vreemde buitenlandse folkloristische gebruiken en rare culinaire gewoonten op nahield. 

Jawel, ik had een mooie en gelukkige jeugd. Maar, in een tijd dat in de Vlaamse velden de meer “zichtbare buitenlander” - zeg maar de Noord-Afrikaanse moslim - nog niet zo dik gezaaid was, waren wij de “exoten” in het dorp. Ja, als kind heb ik daar ooit om gehuild, want ik wilde niet anders zijn en voelde me vaak alleen. Maar, ik had ook vrienden… goede mensen: Vlaamse, Nederlandse, Franse, Duitse, Oostenrijkse, Amerikaanse, joden, moslims, katholieken, protestanten en atheïsten, homo’s, hetero’s en lesbiennes. Er waren er bleke, minder bleke, licht getaande, bruine, zwarte, rode en gele. O.K., de laatste paar dat is allicht een beetje overdreven. Maar, het had zeker gekund. Zonder probleem. 

Het waren stuk voor stuk goede mensen. Zo nu en dan zat er ook wel eens uitzonderlijk een slechte tussen, maar vooral goede! Lieve, hartelijke, open, behulpzame, grappige, leuke en toffe mensen. De ene wil geen koolhydraten, de ander eet geen (varkens)vlees, ikzelf lust geen spinazie. Er waren er met rode rokjes, met blauwe broeken, met geruite hemden of opwollende truien. Ja, er waren er zelfs met kilts en dirndls… Sommigen drinken alcohol, sommigen zelfs veel, andere weinig en nog andere niet. Er zijn er die dansen, zingen, dichten, schilderen, tekenen, schrijven, een instrument bespelen of die net zoals ik niks van dat alles kunnen. Ik ken er met bril en zonder, met lenzen en zonder. Kale, met kort haar en met lang haar, met krullen, met sluik haar, met baard, met snor of niet. Met grote voeten, gemiddelde voeten en kleine voeten. En, ja, met tattoos en zonder.

Gelukkig moest ik als buitenlander zelf nooit kleur bekennen: ik moest niet gaan stemmen en deed het ook niet. Niet in Oostenrijk, een land waar ik niet thuis was, noch in België, een land waar ik geen wortels had. Ik bekende me alleen openlijk als niet-rechts, dat wel. Want, daar heb ik nooit aan meegedaan. Ondertussen ben ik Belg. Geïntegreerd dus. En, nog steeds niet-rechts, ondanks de dingen die rondom mij gebeuren.

Ja, er zijn idioten op de wereld. Deze week waren het er 3 die nogal wat schade aangericht hebben. Allicht zijn er nog meer zoals zij, idioten. Er zijn echter ook mensen die het omgekeerde zijn: niet-idioten, zeg maar. Mensen die geen schade aangericht hebben en ook die intentie niet hebben. Sta me toe – zonder enig cijfermatig of wetenschappelijk bewijs – te mogen stellen dat dit er meer zijn dan 3… of 30… of 300… of 3.000… of zelfs 30.000 of 3.000.000 zijn, die goede mensen. Een deel daarvan ken ik persoonlijk en ik ben blij hen te mogen kennen, blij dat zij me aanvaarden voor wie/wat ik ben, net zoals ik dat met hen doe.

Ik doe niet mee aan stigmatiseren. Ik doe niet aan rechts of links. Ik doe ook niet aan goed of kwaad. Sta me toe alleen aan Goed te doen (en niet aan kwaad), aan Liefde (en niet aan haat) en aan geloof in de Mens… Want, dat geloof daar heb ik recht op!