Op 22 april 2021 viel er – naar dagelijkse gewoonte – één van de vele immo-nieuwsbrieven in mijn mailbox. Ik – net zoals mijn man - ben altijd iemand geweest “die iets heeft met huizen” en die de markt in eigen wijk, stad en regio wat opvolgt. Bakstenen zijn nu eenmaal ons ding. Authentieke gebouwen met een ziel en een verhaal, ook al ben ik niet de handigste en ken ik niks van verbouwen. Mijn aandacht viel dadelijk op een schattig klein huisje, dat via online-veilingplatform Biddit te koop werd gezet met een zeer lage inzetprijs. Want, dat was de afgelopen paar jaren dé vastgoeduitdaging die ik mezelf gesteld had: zoek/vind een leuk (tweede) huisje met tuin onder de 150.000 euro op minder dan een half uur rijden van thuis. (Mijn man bestudeerde dan weer liever het vastgoedaanbod in Frankrijk.)
In tegenstelling tot andere huizen die tot in onze mailbox geraakten via de diverse vastgoedplatformen (vaak afbraakrijpe krotten die uit de richting lagen of waar wel iets – vaak veel – op aan te merken viel), wilden we dit huisje wel eens gaan bekijken. We vonden beiden dat het er op foto wel heel erg leuk uitzag. Het had een bepaalde charme en ik zag enorm potentieel om er een klein Engels aandoend brocante cottage op de buiten van te maken mét een weelderige tuin. We doopten het “Project A”. Enerzijds omwille van de gemeente waar het pand lag, anderzijds omwille van de realistische mogelijkheid dat het misschien allemaal ergens in de loop van het voorafgaand proces (bezichtigingen, biedingen, …) allemaal ergens zou stoppen en we dan alsnog ruimte zouden laten voor een later Project B, C, D, enz. zonder dat “Project A” als een faling zou aanvoelen als we ermee zouden (moeten) kappen. Project A was gewoon het begin van een iets concreter “tweedehuisplan”, terwijl het voorheen vooral bij denken en dromen bleef.
Na de eerste bezichtiging zouden we dan wel zien of het daar stopte, dan wel zou verdergaan. We gingen uiteindelijk in mei naar alle kijkdagen; maar liefst 6 keer stonden we er op het erf! Elke woensdag en zaterdag waren we present op de kijkdag, kwestie van een bevestiging te zoeken of het dìt nu écht was, maar uiteraard ook om de concurrentie te peilen. We namen een architecte en iemand met kennis van verbouwingen mee, stuurden er een schrijnwerker langs, zetten een aannemer aan het werk met het uitschrijven van een offerte en gingen zelf druk aan het rekenen. In de dagen daartussen werd info vergaard, gingen we met banken praten en wonnen we advies in bij mensen die meer kennis van vastgoedzaken hebben dan wijzelf. We volgden ook enkele online-veilingen van andere panden mee op Biddit, kwestie van de biedingssnelheid en de uiteindelijke te betalen eindprijs een beetje te kunnen inschatten.
Op woensdag 2 juni ging een week van online-biedingen om 12:05 ten einde. Want, doordat er nog iemand in de laatste 30 seconden tegen ons had opgeboden werd de deadline met 5 minuten verlengd. Vijf minuten die een eeuwigheid leken en plots eindigden met de melding “hoogste bod”. We hadden er niet op durven hopen, we hadden ons er al enkele dagen bij neergelegd dat het “niet voor ons zou bestemd zijn”, toen we plots het eindbod bleken te hebben behaald. We waren helemaal ondersteboven van de spanning van deze veiling. Ons geluk kon niet op en enkele dagen vergingen als in een opgewekte roes.
De maandag erop zaten we na het werk al bij de notaris om de akte van toewijs te ondertekenen en betaalden we de notariskosten. Er startte op dat ogenblik een strikte deadline van 6 weken om de lening rond te krijgen. Want, er zijn geen opschortende voorwaarden bij een aankoop via veiling. Je bod is bindend, net zoals de betalingstermijn van 6 weken. Als je weet dat een lening normaalgezien een 3-tal maanden kan aanslepen, dan is het best een pittige uitdaging om dat in de helft van de tijd allemaal rond te krijgen.
Uiteraard hadden we vooraf al alles in goed orde gebracht en stonden loonfiches, bewijzen, attesten, uittreksel en afschriften netjes klaar in diverse dropboxen. De kredietaanvraag werd ingediend bij de kredietinstelling die ons tijdens onze verkennende zoektocht het mooiste aanbod had gedaan. Een schatter werd met spoed aangesteld en “ons huisje” werd met een vertraging van een week toch vrij snel geschat. Doordat het schattingsverslag echter enkele uren te laat bij de kredietinstelling binnenkwam (deadline voormiddag werd namiddag doordat de schatter het niet sneller had klaargekregen) kwam er nog eens een week extra bij. Want, de kredietinstelling houdt maar 1x per week kredietcomité op vrijdag.
We zaten dus juist halfweg de 6 weken-termijn toen we nieuws gingen krijgen. Wat gezien de loongaranties van ons als goed betaalde tweeverdieners met spaartegoeden en de goede schattingswaarde van het huisje een formaliteit bleek, werd plots echter een nachtmerrie. De kredietgever weigerde ons dossier, omdat mijn man voor een Amerikaans bedrijf werkt en vanuit Engeland zijn verloning ontvangt (lang leve de Brexit!). Zijn verloning wordt weliswaar door Partena geregeld en komt in euro’s binnen op een Belgische bankrekening, maar dat deed niets ter zake. Doordat er dus geen rekening meer gehouden kon worden met zijn inkomen, werd het krediet – met uitsluitend mijn loon als waarborg - afgekeurd 3 weken voor de betalingsdatum. Dagen van stress, hartkloppingen, paniek, onrust, huilen en slapeloze nachten! Een half uurtje na dit nieuws zaten we al druk te mailen met andere kredietinstanties, die we in de eerste verkennende fase eind april - begin mei al hadden gecontacteerd om alsnog snel een kredietaanvraag in te dienen en “groen licht” te krijgen voor ons dossier. Want, de notariskosten hadden we al betaald en er was geen weg terug meer. We gingen van een “plan A” bij de eerste kredietinstelling in allerijl in de allerhoogste versnelling naar een “Plan B”, “Plan C”, “Plan D”, enz. Mails, telefoons, bewijzen, attesten, bijkomende uitleg, verklaringen dienden nu naar meerdere spelers tegelijk gestuurd te worden en het werd een helse race tegen de tijd, waarbij niet de beste, maar de snelste zou winnen, gezien de beste (althans zo leek het op dat moment) ons afgekeurd had.
Twee weken voor de betalingsdeadline hadden we keuze uit maar liefst drie goedgekeurde kredietaanbiedingen, terwijl er nog enkelen bezig waren met het goedkeuren van ons dossier. Op 12 dagen van de betalingstermijn zat onze zoektocht er dan toch op. Het was een helse rit, die 6 weken om het krediet rond te krijgen. Met 5 banken tegelijk werd er gesproken, onderhandeld, gemaild, gebeld. Extreme druk en stress, die ik niemand aanraad!
Als je ons de afgelopen 3 maanden niet of minder gezien of gehoord hebt, als we je verjaardag vergeten zijn, als we niet reageerden op berichten, als we een kort lontje hadden en bot gereageerd hebben, als we minder “onszelf” waren, … dan is dat omdat we op minder dan 3 maanden tussen het ontvangen van een immo-nieuwsbrief en de effectieve beschrijving, een huisje hebben gekocht.
Het huisje is momenteel verhuurd en zal pas later door ons verbouwd worden tot een leuk mini-cottage-op-de-buiten. Maar, het is wel van ons sinds vandaag. (Nu ja, van de bank dus eigenlijk ;-) )
Of ik ooit nog een Biddit-veiling met zulke krappe deadlines ga ondernemen, dat kan ik nu nog niet zeggen. Of ik nog eens het avontuur aanga om een huis te kopen en er alsnog een Project B, C of D komt, dat weet ik ook niet. Want, de afgelopen paar maanden én vooral de laatste 7 weken waren op zijn zachtst gezegd heeeeel erg pittig. Samen zijn we erdoor gekomen met veel steun van familie, enkele vrienden en collega’s en ook met de hulp van vakbekwame mensen, die ons door dit hele proces geloodst hebben. Een welgemeend dankjewel aan eenieder die ons geholpen en gesteund heeft. Want, er werd meer dan eens hulp en steun aangereikt, die ons écht wel geholpen heeft om de moed niet te verliezen, de rust terug te vinden op momenten dat we die kwijt waren en ervoor te blijven gaan.
Hopelijk kunnen we binnen afzienbare tijd overgaan tot het leuke stuk: het inrichten van de tuin, het opnieuw vorm geven van de binnenkant, het inrichten en het omtoveren van dit leuke huisje tot een knus en gezellig cottage.
“To buy a nice home is to buy a better way of life. To choose a better way of life is to work toward well-being, and isn’t well-being what’s paramount?”
P.S. Een extra dankjewel aan Siegrid, Kathleen, Petra en Helga, Klaudia en Nico. Bedankt Aurelie, Jef en Frank. Dank ook aan Andy en Ivo voor het advies. Mijn excuses voor het stalken. Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen…
