The dress...

The dress...

Toen ik nog studeerde en in Hasselt op internaat zat achter de Covee (nu Studho, “studentenkamers met hotelfaciliteiten, toen een 2 jaar oude peda voorzien van alle toeters en bellen inclusief “sluitingsuur” om 23u – ja, dat was toen zo) kreeg ik van mijn ouders elke week 1000 Bfr “weekgeld” mee. Dat geld diende om mee op stap te gaan (ik dronk toen nog pintjes, aan 20 bfr, nog geen 50 cent), af en toe een kebapje te gaan eten (dat kostte toen slechts 90 bfr, oftewel 2,23€) en ik kocht er sigaretten van (aan 70 bfr per pakje, denk ik). In mijn ouders hun ogen moest ik er dan ook nog “schoolgerelateerde zaken” mee bekostigen zoals het maken van kopies, het inbinden van taken en eindwerken, het aankopen van een belkaart voor de telefooncel, enz. Dat lukte allemaal wonderwel. Ik slaagde er zelfs in om van die 1000 frank een beetje “kledingbudget” over te houden... Want, komende van Grasheide (een dorp met slechts één boetiek, die bovendien voor de “niet werkende huisvrouw van middelbare leeftijd met pre-crisisbudget omdat manlief tonnen geld verdiende zowel wit als zwart” bedoeld was (want, ja, ook zo ging dat toen), was Hasselt voor mij als 18-jarige de hemel op aarde! Dagelijks liep ik tussen de kledingwinkels... Een ongekende stedelijke luxe, die ik als plattelandskind niet kende.

Net zoals mijn moeder een ultramegagrote kleerkast kon vullen met budgettair verantwoorde stuks en fancy merken combineerde met 2^de hands en budget-lijnen, werd het een uitdaging om véél mooie kleren te scoren voor weinig geld. Het zal genetisch bepaald zijn: ik kan er niks aan doen! Ik ben zo grootgebracht dat een paar schoenen of een jas onder of rond de 1000 bfr (25€) dienden te kosten, een t-shirt 100 bfr (2,5€) max en een trui of sweater 500 bfr (12,5€).

Met het restje weekgeld ontdekte ik dan ook op lesvrije uren (al dan niet zelf bepaald) dat “de Marca” op de Molenpoort kledij voor een prikje had en dat er zoiets als de Wibra bestond en dat zelfs "den Aldi" regelmatig kledij heeft, die - als je lang genoeg wacht - zelfs aan -50% wordt aangeboden. En, wekelijks naar het station wandelend, ging ik ook al eens de Assepoester binnen en kwam zo in contact met het fenomeen “2^de handswinkel”.

Het weekgeld is ondertussen zelf verdiend, maar zelfs nu, 20 jaar later, hanteer ik bepaalde richtlijnen als het om kleding aankopen gaat. Toegegeven, een shirt voor 2,5€ vinden is nu, 20 jaar later, niet meer zo gemakkelijk, maar het kan dus wél. En, ja, een paar schoenen kost nu geen 25€, maar mag toch al max 80€ kosten de dag van vandaag (voor laarzen, bij gewone schoenen is het 50-60€). Het is dus een beetje een sport, die ik vroeger competitief beoefende met mijn moeder als grootste tegenstrever. Kwantiteit voor een prikje dus en de kwaliteit, ja, die mag wel goed zijn, maar ik ga er zeker niet het 10-voudige voor betalen.

Toen ik dan voor de 1^ste maal ging trouwen, in 1998, als 23-jarige was het een hele uitdaging om een trouwfeest voor 120 personen georganiseerd én betaald te krijgen (zonder extra financiële inbreng van buitenaf). Uiteraard hoort bij trouwen ook aangepaste kledij, toch als je de bruid-van-dienst bent. Manlief werd door zijn mama in een Hugo Boss-pak gehesen en ik schuimde de winkels af op zoek naar iets betaalbaars. In de enige bruidswinkel waar ik binnenstapte stokte mijn adem al bij het zien van het prijskaartje dat aan een simpele bustier hing. Ik was er even snel weer buiten... (Websites à la Kapaza of Hebbes en de Kringloopwinkel bestonden nog niet en 2^de hands kon je alleen vreselijk verouderde vieselijke jurken vinden in grimmige winkeltjes.)

Toen ik dit probleem aan mijn mama schetste, toverde ze als de bliksem een nieuw ensemble uit haar kast, inclusief prijskaartje van 1000 bfr dat er nog aan hing te bengelen: een voile doorschijnende broek en dito lang hemd. “Gekocht om eens over een strand te flaneren omdat het zo zwierig is.” Mijn trouwkledij was bij deze in orde: enkel nog schoenen, een riem, een hoed, een topje en handtas kopen en het was in orde. Alles bij elkaar (incl. lingerie, schoenen, enz.) was ik allicht voor 100€ gekleed, waarvan 75€ zelf betaald. En, ik moet het toegeven, ik zag er niet slecht uit, wat allicht ook wel toe te schrijven is aan het feit dat ik er 23 was en er zelfs met een vuilzak aan nog niet écht slecht uitzag.

Ondertussen zijn we 15 jaar verder en ga ik opnieuw trouwen. Stunten voor 100€ all in zit er gewoon niet meer in (c’est la crise), maar duizenden euro’s uitgeven aan een kleed-voor-één-dag, dat is niet aan mij besteed. Als ik zulke budgetten al zou hebben, dan gingen die naar een geweldige reis (al dan niet met de 6 kinderen), maar zeker niet naar een kleed!

Ik startte dan ook mijn zoektocht naar een outfit in juli, tijdens de soldenperiode. Héél eerlijk: ik ben nog eens gaan piepen in een bruidswinkel. Maar, wederom vielen de gehanteerde prijzen me danig tegen dat het bij kijken bleef. In de winkelstraat vond ik dan toch wel het één en ander: een leuk wit rokje, een topje en blazer voor in het stadhuis, een kleedje voor tijdens de burgerlijke plechtigheid en een gewelig kleedje voor op het  avondfeest. Een kleedje van Zalando bleek achteraf een miskoop omdat het gewoon niet mijn model was. Maar, de schade bleef ook hier beperkt tot 50 euro.

Gekeurd door zus en vriendinnen, bleken mijn aankopen echt wel goed: ze pasten me en pasten bij me, ik zag er elegant uit en ik kon elk stuk achteraf nog dragen, zodat het zeker geen weggegooid geld was.

Om de één of andere reden bleef ik echter naar 2^de handswebsites gaan, kijkend naar bruidsjurken. Op zich heel teleurstellend eigenlijk: oftewel vroegen mensen nog 1500-2500€ voor een 2^de hands trouwkleed, oftewel was het té gewoontjes of té gedemodeerd en durfden ze ook voor die kleedjes 200€ vragen.Net toen ik me dus wilde neerleggen bij mijn aankopen en de zoektocht naar “hét kleed” wilde opgeven vond ik het! Het was op foto heel erg mooi, kostte minder dan 200€ en schreeuwde: “koop mij!!!”, wat ik dan ook deed.

Het is ronduit een Cora-droomjurk! Perfect op maat, helemaal mijn ding en prachtig afgewerkt. Gezien de queeste die nu al sinds juli duurt, ben ik ervan overtuigd dat een engeltje me die jurk heeft gestuurd, omdat ze wilde dat ik ook eens in een écht trouwkleed zou trouwen en dat trouwkleedjes niet voor eeuwig met mij verbonden zouden blijven in mijn rol als Hasseltse Meikoningin. Dus, bedankt mama voor de perfecte Cora-trouwjurk!

Meer kan ik er nu niet over zeggen. Première op vrijdag 30 mei :-)

Let's partyyyyyyy!

To the moon...

Countdown...

Nog 333 dagen tot aan onze trouwdag :-)

Our song...

It all started somewhere in New York...

Toiletlectuur…

(foto: © ANP voor Volkskrant.nl)

Bij de tandarts in de wachtzaal kan je me geheid betrappen op het lezen van “rioollectuur”: de Dag Allemaal, de Blik, de Story en meer van die goedkope blaadjes, die je zelf nooooooooit zou kopen, maar toch leest als ze ergens liggen. Groot is dan ook mijn teleurstelling als ik elders in een wachtzaal (bvb. bij de röntgenarts of één of andere specialist) uitsluitend saaie glossy regionale gratis magazines zie liggen, die voor de volle 100% bestaan uit publireportages, full-page advertenties en saaie euregioverslagen – je bladert er op 5 minuten doorheen (ook al moet ik toegeven dat er vaak mooie en leuke foto’s instaan) en hebt uiteindelijk niks gelezen en je wachttijd is al helemaal niet opgeleukt door sappige roddels, ook al zijn die in het geval van de tandartswachtzaal soms al meer dan een jaar achterhaald.

Maar, over de wachtzaallectuur wil ik helemaal niet hebben. Ik wilde iets dieper ingaan op een ander soort lectuur, nl. de toiletlectuur.

Neem nu mijn badkamer. Het toilet bevindt zich – bij gebrek aan een apart toilet – in de badkamer met als visuele scheiding een aquarium van 160 liter, kwestie van wat rust en “zen-gevoel” te bieden aan degenen die thuis de pot nuttigen, domestic or foreign visitors dus. Nu ja, niet iedereen is opgezet met Gitta, een vrij lelijke akelige vis van een 20 cm groot, die je gegarandeerd aanstaart als je je broek uitdoet, maar dit geheel ter zijde. Op het aquarium staat een Ikea-tijdschrifthouder met daarin de Libelles van het afgelopen half jaar, een enkele Flair, de Seasons en de Nieuwe Hasselaar, kwestie van ook op lokaal vlak wat bij te blijven tijdens die 5 minuten sanitaire pauze.

Bezoekers – vooral de vrouwelijke bezoekers dan – zijn me vaak heel dankbaar en vertoeven dan ook met graagte enige tijd in mijn badkamer, zich nadien even verontschuldigend omdat het zo lang duurde (“Ja, ik zag de Libelle en heb wat gelezen”). Echte rioolpers kan je er niet vinden, wat dat vind ik gewoon zonde van het geld (zoiets lees je nu eenmaal enkel en uitsluitend bij de tandarts *punt*).

Eén van die “toiletbezoekers” is mijn zus die geregeld als ze van het kerkhof komt – het kerkhof waar onze mama rust is slechts enkele 100-den meters van bij mij thuis gelegen – bij ons komt binnevallen met als 1^ste dienstmededeling: “Even je toilet gebruiken”. Ook zij geniet dan van de geboden lectuur en van het uitzicht op het aquarium en op Gitta, gezien dat aquarium en die vis vroeger bij haar langs de schouw stonden, voordat ze een nieuw onderkomen in mijn badkamer gevonden hebben.

Laatst was het eens “payback-time” en moest ik hoognodig toen we gauw iets bij mijn zus gingen langsbrengen. Waar normaalgezien Humo’s en Knack Weekends in haar kleinste kamertje (en dat mag je in dit geval heel letterlijk nemen, zo krap is het er in het toilet onder haar trap) liggen, was de tijdschriftenbak nu quasi leeg, op een catalogus van de AS Adventure na, die er al maanden ligt en die ik al meermaals doorbladerd heb. Ik vond dus dat ik er iets van moest zeggen: “Geen boekjes meer op het toilet”? Ze antwoordde dat zowel zij als manlief nu de Iphone en Ipad meenemen op sanitaire pauze en dan spelletjes spelen, zodat de lectuur overbodig geworden is. Niet dus! Want, ze mag ook aan haar foreign visitors denken en niet alleen aan de domestic gebruikers met hun I-dinges. De verleiding was dan ook groot om mijn halfjaarvoorraad Libelles zusterlijk met haar te delen om mijn volgende bezoek wat op te leuken, maar ik heb het dan toch maar niet gedaan…

Misschien moet ik wachten tot een volgende feestelijke gelegenheid en haar ineens een abonnement cadeau doen, zodat het plasje bij haar thuis evenveel literaire waarde krijgt als thuis... :-)

(Info voor degenen die er meer over willen lezen - al dan niet op het toilet: Kan-het-kwaad-om-te-lezen-op-het-toilet)

 

Op dieet...

Ik heb altijd het geluk gehad van gezegend te zijn met mijn moeder haar metabolisme! Die vrouw kon eten wat ze wilde en bleef slank. Allicht ook wel omdat haar mega-huishouden en tuin haar elke dag van 6 u tot 18 u op de been hielden en het woord “zittend beroep” haar vreemd waren. Met 25 are tuin, een zwembad en kei-grote hoevewoning had ze dan ook geen tijd voor een zittend beroep. Ondanks het feit dat ze naast haar bijna 20 jaar durend kankerverhaal ook jarenlang schildklierziek was en eigenlijk een ton van boven de 100 kilo had moeten zijn – goh, ik herinner me nog haar wanhoop toen ze hoorde dat ze schildklierziek was en vreesde dat ze zo’n megalijf zou gaan krijgen – bleef ze altijd even knap en slank.

Zelf had ik dan ook niet te klagen: 1m69,5 groot en als tiener 57 kilo. Dat werden er dan 59 toen ik ging studeren en na de 4 kinderen zat ik op een 61 kilo. Niet dat ik daarmee tevreden was, neen. Zelf vond ik die “6” ervoor vreselijk! Maar, ik kon en mocht alles eten zonder bij te komen. Nu, als randnoot dient erbij vermeld te worden dat ik 14 jaar lang quasi zonder collega’s werkte en er dus behalve tijdens meetings niet echt gegeten werd. Ontbijten deed ik nooit en overdag nam ik me om 11 u een kom cornflakes en dat was het dan tot aan het avondeten. Gezien ik toen nog rookte op kantoor, lurkte ik meerdere sigaretten per dag op en smeerde de motor met liters cola light. Tja, gezond is dat zeker niet, ik weet het. Tegen de avond schranste ik me dan goed vol met vaak een dubbele portie vlees en al wat de pot zo nog schafte. Ik moet wel zeggen dat ik van nature uit een groenteneter ben en een behoorlijke afkeer heb van fastfood en écht ongezond eten. Geef mij maar een lekker slaatje (weliswaar voorzien van krokant gebakken spekjes en geitenkaas met honing) in de plaats! Als niet-Belg ben ik ook helemaal niet zo tuk op frieten met mayonaise en zal je me dat eerder zelden zien eten.

Anyway, sinds een jaar of 2 weeg ik 63 kilo en er ging geen gram vanaf... maar er kwam ook geen bij. Ik voelde dat ingrijpen nodig was, gezien de nijpende staat van mijn vestimentaire collectie me ertoe verplichtte. Tja, die collectie is ondertussen 3 kleerkasten groot en ik neem niet graag afscheid van mijn geliefkoosde stukken, zodat afvallen de enige optie was. Ik wierp me op het proteïnedieet Almased (zie eerder blogbericht daaromtrent), wat me vooral veel honger opleverde en weinig resultaat. Ik ben er dan ook mee gestopt en zag de balans uitslaan richting 66 kilo. *slik* De 70 kwam nu echt wel heel erg dicht, terwijl ik de 60 al zo haatte. 

Toen de Hunkerman begin dit jaar in mijn leven kwam viel ik op 3 weken tijd maar liefst 6 kilo af en zat ik op 60 kilo rond (ik meen zelfs een enkele keer de 59 op de weegschaal gezien te hebben, maar dat kan ook wel wishful thinking geweest zijn, ik weet het niet meer). Maar, dat mooie liedje duurde niet lang, op het vlak van mijn gewicht dan. We gingen veel en lekker tafelen samen, hij kookte voor mij, ik voor hem en mijn wekelijkse sportbeurten moesten plaats maken voor gezelligheid (en lekkere knabbels en treats) in een meer relationeel kader. En jawel, daar waren ze weer, de 66 kilo!

Het heeft ook wel de maken met de jobswitch natuurlijk: minder sigaretten, nog meer zitten dan voordien (8 volle uren per dag) en collega’s die al eens trakteren, een koffieautomaat die de meest heerlijke chocomelk gratis aanbiedt, lunchpauzes, tussendoortjes, enz. Die nieuwe job is echt een feest voor mijn vetcellen.

Dus, terug aan de shakes! Ditmaal niet de Almased, want die komt uit Duitsland en is best wel duur, maar de gewone maaltijdvervangers uit de Carrefour in de overheerlijke smaken banaan, vanille, chocolade, citroencake, appel-kaneel en meer van dat. Echt lekker zo voor het ontbijt, maar als maaltijdvervanger krijg je zo nu en dan toch wel honger. En, echt afvallen deed ik er ook niet van.

Toen de zomer door was zat ik plots aan volle 68 kilo! Neen, gelukkig was ik er niet mee... Vooral omdat mijn kleren nu helemaal niet meer wilden passen en er boven elke jeansbroek een serieuze zwemring kwam bovendrijven. 

Veel op stap gaan doe ik niet meer sinds ik met de Hunkerman ben, maar zo nu en dan zakken we nog eens af naar ons vertrouwde café. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik er een kameraad na langere tijd weer zag en hij maar liefst 22 kilo minder meesleurde dan 3 maanden ervoor! Wauw! Ik moest en zou te weten komen wat zijn geheim was. Een simpel antwoord: de diëtiste. Wil het dan ook lukken dat zijn wonderdokteres aftrekbaar is van het ziekenfonds (wegens academische titel “Dr.”) én bovendien slechts een straat verder zit dan waar ik woon.

Dadelijk gebeld dus voor een eerste afspraak. En, ondanks de tegenkantingen van collega’s en vrienden (“Jij bent toch helemaal niet dik”), bevestigde ze me wat ik al vreesde, nl. dat ik een veel te hoog vetpercentage in mijn lijf heb en echt wel kantje-boordje zit. Maar, ze zou me helpen... Met een dieetplan onder de arm en de belofte van -0,5kg per week ben ik gemotiveerder dan ooit om mijn metabolisme terug in orde te krijgen en de magische grens van de 60 kilo te halen en tegen de zomer superstrak in mijn vel te zitten. En, ik heb alvast een beloningsplan voor mezelf opgesteld: ik start in december met permanente ontharing (allicht daarover meer als ik de 1ste sessie afgerond heb), iets wat ik al heel lang wil en waar ik nu écht voor zal gaan.

Ondertussen ontbijt ik alle dagen (behalve in het weekend), drink ik veel water (hoewel ik toch nog steeds aan meer dan een liter cola light per dag zit), gebruik ik suikervervangers,  neem ik 3 volwaardige maaltijden en 3 tussendoortjes tot me en heb ik geen honger, ook al steken sommige dingen me wel de ogen uit. Maar, met een caloriënteller bij de hand beperk ik het zondigen tot zaken die qua calorieën niet zo fel doortellen en heb ik al heel wat bijgeleerd.

En, ja, ik heb ook leren liegen. Laatst op restaurant heb ik moeten liegen over het feit dat ik lactose-intolerant ben om de dame blanche die in het menu inbegrepen was te kunnen ruilen voor sorbet, wat ik sowieso al liever eet (ik ben geen roomijsfan) én wat ik bovendien van de diëtiste màg eten! Tja, ik troost me dat het een leugentje voor het goede doel was ;o)

Na nog geen 1,5 maanden ben ik al 2 kilo en 4cm buikomtrek kwijt en ben ik vastberaden om die 60 te halen en te houden!...