"Müde bin ich, geh' zur Ruh'"

(für meine liebe Oma, Brigitte "Gitta" Seibel-Stöwhase - 02/01/1921 - 10/03/2010, deine Cora)

Müde bin ich, geh zur Ruh,

schließe beide Augen zu.

Vater, lass die Augen dein

über meinem Bette sein.

Hab ich Unrecht heut getan

sieh es, lieber Gott, nicht an

deine Gnad und Jesu Blut

machen allen Schaden gut.

Alle, die mir sind verwandt

Gott, lass ruhn in deiner Hand

alle Menschen, groß und klein

sollen dir befohlen sein.

Kranken Herzen sende Ruh

müde Augen schließe zu.

Gott im Himmel halte Wacht

gib uns eine gute Nacht.

Text: Luise Hensel - 1817 (1798-1876)

A little Madness in the Spring

A little Madness in the Spring

Is wholesome even for the King,

But God be with the Clown --

Who ponders this tremendous scene --

This whole Experiment of Green --

As if it were his own!

(A little Madness in the Spring by Emily Dickinson)

Spring is in the air!

En, dat al welgeteld 2 dagen… We weten het, elk jaar opnieuw, dat na de donkere wintermaanden de lente er weer aankomt en toch geloven we het pas als ie er werkelijk is. En, heel raar, de lente komt meestal even plots als de winter: de ene dag was het nog grauw-grijs, koud en vroor het en sinds gisteren schijnt ze terug, de zon. De lucht is helblauw, de wolkjes tekenen prachtig wit af, vogeltjes kwetteren zelfs ’s nachts dat het een lieve lust is en de krokussen steken hun felgekleurde kopjes boven de grond, ook al zag je vorige week amper een sprietje groen. Je ruikt ‘m zelfs, de lente: dauwdruppels die verdampen in de zon.

Je gooit je wollen wintermantel in de kast (weliswaar niet te ver weg, want de winter zou toch zo nu en dan nog eens kunnen prikken), haalt terug frisse en vrolijke kleuren uit de kast en zet de verwarming een paar graden minder. Zonder zonnebril kan je zelfs om 8.00 u ’s morgens niet meer voor de deur, omdat de opkomende zon zo verblindend is, dat je amper een steek ziet.

In de krant vandaag gelezen dat deze winter de somberste sinds 1923 of zo ergens was. Toch wel opvallend, gezien ik me vooral de winterse taferelen van sneeuw en ijs als iets moois herinner, dat je niet alle jaren tegenkomt. Ja, ze had toen wel wat meer mogen schijnen, de zon. Maar, al bij al heeft de winter ook wel zijn charmes gehad, ook al blijf ik een lente- en herfstmens en zeggen noch winter noch zomer me veel.

Dit jaar ben ik zelfs de obligatoire voorjaarsmoeheid te slim af en heb ik een slaapreserve opgebouwd de laatste 2 maanden. Om de andere week ga ik gedurende 5 dagen lang zo vroeg slapen dat ik zo’n 10 uren slaap per nacht haal, wat me een enorme energieboost geeft en ik de indruk heb dat die voorjaarsmoeheid dit jaar geen kans gaat krijgen.

Nog een paar daagjes en dan ga ik mijn vast plantgoed ophalen, zodat mijn nieuwe huis me ook deze zomer een groene oase en een weelderige bloemenpracht te bieden heeft. Heerlijk, het vooruitzicht de natuur te voelen herleven met elk blaadje dat zijn prille groen gaat prijsgeven de komende weken.

Maar, niet alleen dat… Ook het vrijetijdsaanbod voor de kroost wordt de komende weken terug wat opgewaardeerd met buitenspeelactiviteiten, ver weg van computerspelletjes en de TV.

Spring is in the air!

I just wanna be somebody's everything

You say I've seen too many movies,watched way too much TV
Read too many fairy tales that I live and make believe
You say the kind of love I'm dreamin' of does not exist
And there's no one like I'm searching for
Well I believe there is

And I want someone to come alive when they lay eyes on me
Have a lust within thier touch, a passion far beyond belief
Reality and fantasy should be one in the same
And I want to be somebody's everything

I refuse to settle for someting less than great
And if it takes a lifetime, then that's how long I'll wait
Cause all I want is everything
Is that too much to ask?
Have romance, love, and passion
Find magic that will last

And I want someone to think they're dyin' if they can't be with me
I want to be their joy, their pride, their dreams, the very air they breathe
I'd like to wake up feeling loved and go to bed the same
Yes, I want to be somebody's everything
Somebody's everything

Oh, I want someone to come alive when they lay eyes on me
Have a lust within thier touch, a passion far beyond belief
I'd like to wake up feeling loved and go to bed the same
Yes, I want to be somebody's everything

Someone to hold me close and tremble when the lovin's done
Think it's Heaven, call me Angel, think I hung the moon and sun
Get misty-eyed just knowin' we're the love song people sing
Yes, I want to be somebody's everything
And I want to be somebody's everything

(Lyrics: Artist: Parton Dolly - Song: Somebody's Everything)
(Painting: Romance in Red II, by Alfred Gockel)

You've got mail...

Er was eens… nog niet zo lang geleden, een tijd waarin jongeren (ik o.a.) op zondagavond thuis aan de radio gekluisterd in hun kamer zaten, luisterend naar één of andere lokale radiozender die verzoekplaatjes aan elkaar draaide. Met de “record-knop” van de cassetterecorder in de aanslag werd dan geduldig gewacht tot het bestelde favoriete nummer door de koptelefoon klonk (mama en papa mochten niet weten dat we nog op waren). Op zaterdagmiddag was het de Top 40, waar we een ganse week naar uit hadden gekeken. We namen het ganse programma op, op 90 minuten cassettes, die we na 45 minuten niet mochten vergeten om te draaien. Inclusief reclameblok en gepraat van de presentator namen we gewoon de hele handel op en speelden die cassette keer op keer op keer, tot ze versleten was, bleef hangen en onze cassettespeler “bandjessalade” spuwde, die met een beetje geluk toch nog hersteld kon worden. Of we namen zo vaak over elkaar op, dat de achterliggende nummers nog hoorbaar waren op het versleten bandje…Kwaliteit van het geluid was toen een bijzaak of een welkom extraatje…

Tijden zijn veranderd… Nu horen we een song, “youtuben” hem om de bijpassende visuals te catchen, downloaden hem (al dan niet illegaal) in topkwaliteit, zetten hem op MP3-spelers, maken er onze favoriete GSM-ringtune van, putten hem in een randomlist op onze PC en branden hem desgewenst op een CD’tje. Times, they are changing…

Sinds kort heb ik het brieven-schrijven terug ontdekt. Neen, geen mails, maar échte brieven. Zo van die dingen op één of meerdere bladzijden papier die je dan mooi opgevouwen in een envelop steekt en voorzien van een zegel in een rode bus dropt. (O.K., ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik mijn brieven niet met de hand schrijf, maar de voorkeur geef aan typen, zodat het écht authentieke en de charme van de handgeschreven brief ook bij mij teloor gaat door moderne technologie.) Maar, de antwoorden zijn wel nog van een handgeschreven soort…

Mijn brievenbus (wat niet hetzelfde is als een mailbox) krijgt nu dus een heel nieuwe dimensie. Daar waar voorheen alleen maar facturen en (al dan niet gewenste) reclame in mijn bus vielen, valt er nu sporadisch dus ook een persoonlijke brief in. En, in tegenstelling tot het e-mailen is het telkens een week of langer wachten eer er een antwoord volgt. De interactie is dus van een langzamere soort, geen acties-reacties die elkaar in ijltempo volgen. En, ja, soms kruisen brieven zich ook en moet je de vorige bij de hand nemen om de draad niet kwijt te geraken. Maar, het heeft wel iets, zo’n brief.

Soms doen ze een mens verlangen naar de tijd toen er nog geen virtuele gemeenschappen waren, toen nog niet iedereen gelinkt was en we nog niet verslaafd waren aan het refreshen van onze inbox en met onze gsm gingen slapen. Herinneringen aan een tijd toen we met onze koptelefoon op (toen waren dat nog geen “plug-in oortjes”) gingen slapen en na 30 of 45 minuten wakker schoten, omdat de cassette met een luide klik afsprong, herinneringen aan een tijd toen we op school briefjes doorgaven in plaats van te sms-en naar elkaar, een tijd toen we gewoon in kleine kring sociale contacten onderhielden en geen zicht hadden op de verwevenheid van netwerken.

Of het toen zoveel beter was denk ik niet, maar het is de moeite om op dat vlak de voor- en nadelen van de technologische vooruitgang van de laatste pakweg 25 jaar af en toe toch eens langs elkaar te leggen en te relativeren…

The present is the most precious moment...

Don't get stuck in the past,
Where you linger on and on in familiarity,
And replay old memories over and over again.

Don't overindulge in the future,
Where you daydream about leading a grand life endlessly,
And imagine the sweetest days you could ever live.

Don't neglect your present,
Where true life begins to unfold and pass you by silently,
And you wonder about missed opportunities and lost moments.

For lessons, quietly contemplate about your past,
And you might realize life has cleverly placed you in situations,
That demanded you to raise up to the challenges and to grow.

To reduce your anxiety and panic attacks, make plans for your future,
And you might see that your dreams and goals are acting like guiding lights,
Shining the path for you to follow through and learning to overcome your fears.

To avoid the state of merely existing, be aware of your present,
And you might notice that you are part of a grander scheme,
Where the past is long gone and the future has yet to come,
And that your present is the most precious moment you could ever feel.

Your past and your future both lie in your present,
Where your present wields the power to influence and change,
The way you think about your past either with gratitude or with regret,
And shape your future to either a success or a failure.

Live totally in the present,
Enjoying each and every moment,
Where it is all happening,
Where it truly matters.


(2006 Fion Lim)

Letting go...

LETTING GO TAKES LOVE

To let go does not mean to stop caring,
it means I can't do it for someone else.

To let go is not to cut myself off,
it's the realization I can't control another.

To let go is not to enable,
but allow learning from natural consequences.

To let go is to admit powerlessness, which means
the outcome is not in my hands.

To let go is not to try to change or blame another,
it's to make the most of myself.

To let go is not to care for,
but to care about.

To let go is not to fix,
but to be supportive.

To let go is not to judge,
but to allow another to be a human being.

To let go is not to be in the middle arranging all the outcomes,
but to allow others to affect their destinies.

To let go is not to be protective,
it's to permit another to face reality.

To let go is not to deny,
but to accept.

To let go is not to nag, scold or argue,
but instead to search out my own shortcomings and correct them.

To let go is not to adjust everything to my desires,
but to take each day as it comes and cherish myself in it.

To let go is not to criticize or regulate anybody,
but to try to become what I dream I can be.

To let go is not to regret the past,
but to grow and live for the future.

To let go is to fear less and love more

------ author unknown